In memoriam Rudy Kouw

In 1996 kwam Rudy eens kijken bij Fotoclub Zeist-West. Destijds een onderdeel van de Stichting Nieuw Zeist West. Het beviel hem zo goed dat hij meteen lid werd van onze fotoclub.

Woensdagavond was onze vaste clubavond in wijkcentrum `t Hollebloc. Deze avonden waren over het algemeen zeer geanimeerd met stevige discussies over fotografie maar ook liefdevolle aanwijzingen naar beginnende fotografen, zowel op het gebied van techniek als creativiteit.

Rudy bleek zich al heel snel thuis te voelen binnen onze fotoclub. Al snel maakt hij onderdeel uit van het vaste groepje dat na afloop van de van de clubavond verzamelde rond de bar in het gebouw om nog even na te praten. Hier ontstonden soms zeer geanimeerde gesprekken, allerlei onderwerpen werden daar behandeld en echt niet uitsluitend over fotografie. Het is wel zo dat de beste foto’s hier werden gemaakt. Ik herinner me de bitterballen die Erna bakte en dat Rudy, hoewel overtuigd vegetariër ……

In 2001 werd de stichting Zeist West opgeheven en hebben we in onderling overleg de naam van de fotogroep veranderd in fotogroep “De Essentie”. Rudy heeft hier uiteraard aan meegedacht en meegewerkt.

In September 2010, hebben we in samenwerking met het taalpodium Utrecht een prachtige expositie gemaakt.
Onder de naam “Dichter bij de essentie” hingen de foto’s en hun bijbehorende gedichten in de galerie van het slot Zeist.
Ik herinner me de foto van Rudy een verstild beeld van 2 mensen voorover gebogen in een mistig rijstveld met daarnaast het bij behorende gedicht van Jaap Lemereis.

RIJST

“Wij bukken
       de magen van onze kinderen
  wij bukken
       het welzijn van ons dorp
  wij bukken
       onze ouders eeuwenlang de plant het water eisen
  wij bukken
       de wereldvoedselprijs 

  en alles zweet en dampt
  de rijst zwelt
  als onze handen en gewrichten.”

In 2016 weer een tentoonstelling met dichters.
De foto van Rudy een koe liggend in een weiland straalt een enorme rust uit. Met het gedicht van Laura Reedijk:

Foto in zwartwit

Een koe ligt in de wei,
kijkt om naar mij
de avond valt
de nacht komt dichterbij

In wijde verte
geen mens te zien
geen weg, geen huis
geen boerderij

Een levend wezen in de wei
dat kijkt naar mij
alsof zij vraagt:
en wie ben jij

Eenzelvig beest
in zwart en wit
met lijf en leden koe,
zwaar ademend,
zwaarlijvig koe

En nu ik nog eens kijk
zie ik mijzelf te kijk,
alleen in deze wei
en ook een moederkoe geweest
vol melk

Die koe ben ik
in zwart en wit
boe zegt zij 
en boe zeg ik

Veel hebben we met elkaar meegemaakt in die periode tussen 1996 en nu, we hielden clubtochten, weekends en vooral binnen onze groep was er altijd een luisterend oor of een helpende hand voor iedereen, ook als het over heel andere zaken ging dan fotografie. Er was en er is warmte. Je kan er je verhaal kwijt.

Rudy had binnen onze groep een waardevolle inbreng, zijn bezonken oordeel en zijn relativerende woorden zullen we gaan missen. Zijn systeem van foto’s beoordelen wordt in onze groep nog steeds gebruikt en heet dan ook de Rudyaanse methode.

Vrij naar Bram Vermeulen:
Als onze groep vergeleken mag worden met een stromende rivier heeft Rudy daarin een steen gelegd, waardoor de stroom ook voor de toekomst mede bepaald wordt.

Jouw fotografie was een zoektocht naar rust en ruimte en wij hopen dat je deze rust gevonden hebt.

Met dit afscheid gaat voor onze groep een deel van de essentie van “De Essentie” verloren.

Adieu Rudy, rust zacht,  we zullen je missen

Zeist, 19 maart 2018